آخر دنیا... استرالیا

قصه مهاجرت و خاطرات من

تا سه نشه بازی نشه!

خوب، اینم سومین بار! چیز خاصی ندارم بنویسم براتون، اما خوب حالا که شروع کردم بذارین یه چیزهایی بنویسم اقلاً
میدونین به نظرم اصلاً نمیشه در مورد نتیجه امتحان قضاوت کرد. دفعه گذشته من به طرز فجیعی مطمئن بودم که امتحان رو خوب دادم و نمره میارم، اما اینطور نشد. به خاطر همین ترجیح میدم که در این مورد حرفی نزنم. اما اینقدر میدونم که تصمیم گرفتم اینقدر امتحان بدم که بالاخره مثل گاو پیشونی سفید بشم که یا خودشون بگن بابا چند میخوای بیا بگیر برو دنبال کارت یا اینکه همونجاها یک پستی چیزی بهم بدن! به همین خاطر ثبت نام بعدی که کردم توی ژانویه هست. بنابراین دوستانی که از من شیرینی خواسته بودن، در جریان باشن که دلشون رو زیادی صابون نزنن چون حالا حالاها نهضت ادامه داره...
خوب یک خورده هم از امتحان و مسائل مربوط به اون بگم:
همه چیز مثل قبل بود، عیناً مثل مواردی که قبلاً هم براتون نوشته بودم، فقط تنها موردی که تغییر کرده بود، یک ردیف در میون از نوع دیگه ای از صندلی ها استفاده شده بود که متاسفانه اصلاً به خوبی صندلی های قبلی نبود. جنسش از پلاستیک بود که علاوه بر اینکه ناراحت بود، میزش کوچیک بود. میزهای صندلی های قدیم بزرگ بود و کاملاً جلوی شما قرار میگرفت و دفترچه سوال و برگه پاسخنامه و ... رو میشد راحت روی اون ولو کرد! اما روی این جدیدها همه اش باید حواستون باشه دفترچه نیفته پایین، برگه پاسخنامه رو بگردین از زیر دفترچه درش بیارین، مداد و پاک کن کجاست؟ و ...
اگر از آیلتس ایرانی ها (سازمان سنجشی ها، دانشگاه بین المللی چابهاری ها) کسی اینجا صدای منو میشنوه، بگم که صندلی های جدیدتون اصلاً مناسب برای این امتحان پر استرسی که محدودیت زمان داره نیست و بهتره از همون صندلی های قبلی استفاده کنید.

راستی، مشکل کامنتهای وبلاگ هم به لطف support پرشین بلاگ برطرف شد

+ Joe ; ٤:۱٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱٧
comment نظرات ()